بر اساس برآوردهای رسمی، حجم استفاده از آب دریا برای تأمین نیازهای شرب و صنعت کشور تا افق ۱۴۲۰ چندبرابر خواهد شد. مقدار استفاده بخش شرب و خدمات به 900 میلیون مترمکعب و بخش صنعت به 2400 میلیون مترمکعب خواهد رسید. این امر یعنی بخش قابلتوجهی از نیاز موجود و آتی این بخشها قرار است از طریق شیرینسازی و انتقال آب دریا تأمین شود. همچنین 350 میلیون مترمکعب آب برای بخش کشاورزی درنظر گرفته شده است که برای تولید برخی از اقلام با ارزش افزوده بالا استفاده خواهد شد.
علاوه بر استانهای ساحلی همچون بوشهر، هرمزگان و سیستان و بلوچستان، استانهای فلات مرکزی همچون اصفهان، فارس، کرمان، یزد و خراسان رضوی و خراسان جنوبی مقاصد اصلی شیرینسازی و انتقال آب از دریا خواهند بود. این مناطق سالهاست که با ناترازی منابع آب روبهرو هستند، اما بهجای اصلاح الگوی مصرف، کاهش هدررفت، بازچرخانی و مدیریت تقاضا، اکنون به استفاده از آب دریا سوق داده میشوند.
اتخاذ این تصمیم، پیامدهای اقتصادی گستردهای دارد که باید بادقت بررسی شود. متوسط هزینه برای هر مترمکعب شیرینسازی و انتقال آب از دریا در ایران ۲.۶ یورو برآورد میشود. با این اوصاف اگر تنها نیمی از آب شرب و صنعت انتقالی سهم مناطق دور از دریا در استانها فلات مرکزی و شرقی باشد این حجم سالانه، حدود ۴.۳ میلیارد یورو برای کشور هزینه در برخواهد داشت. با این اوصاف کشور وارد چرخهای از هزینهتراشی بلندمدت میشود. افزایش اتکا به آب دریا برای تأمین شرب و صنعت، بدون اصلاح الگوی مصرف، افزایش بهرهوری و بدون مدیریت تقاضا، به معنای ساختن آیندهای است که هزینههای آن هر سال سنگینتر میشود. اتخاذ این مسیر از نظر پایداری و بازدهی اقتصادی محل سؤال خواهد بود. همچنین وزارت نیرو باید پاسخ دهد که تأمین آب از دریا با این حجم از هزینهتراشی برای کشور نمیتوانست با مدیریت صحیح از سایر روشهای کمهزینهتر تأمین گردد و این ظرفیت مالی آن هم در این وضعیت نامناسب اقتصادی کشور به سمت اولویتهای توسعهای کشور اختصاص یابد.
