خط انرژی| در دولت شهید رئیسی، در قالب قراردادی رسمی؛ دو شرکت ملی نفت ایران و شرکت ملی نفت ونزوئلا بین ۸ تا ۱۰ میلیارد دلار تجارت نفتی انجام دادند.
این تجارت شامل فروش نفت و میعانات گازی ایران بدون تخفیف؛ و دریافت فرآوردههای نفتی مثل نفت کوره از ونزوئلا بود.
ایران این فرآوردهها را در همان بازار کارائیب به فروش میرساند یا بعضاً در قبال میعانات گازی خود، از ونزوئلا طلا دریافت میکرد.
همانطور که میدانید، با سوءمدیریت زنگنه، در ابتدای دولت سیزدهم ۹۰ میلیون بشکه میعانات گازی روی آبها مانده بود و صدها میلیون دلار بابت اجاره کِشتیها به بیتالمال خسارت میزد.
بخش عمدهای از این میعانات در تجارت با ونزوئلا آب شد و آنچه به عنوان طلب ایران از آن یاد میشود نه ۲ میلیارد دلار بلکه صرفا چند محموله فرآورده بوده که دولت چهاردهم ۱۶ ماه فرصت داشت آن را وصول کند.
اما در دولت پزشکیان، هم همکاری نفتی ایران با ونزوئلا متوقف شد و هم وزارت نفت و امور خارجه تلاشی برای تسویه طلب ایران نکردند؛ تجارتی که تا موعد استقرار دولت سیزدهم بین ایران و ونزوئلا برقرار بود.
